باز هم شبو خلوت و تنهایی , غریبی , بی کسی و اشکهای چشمانی گریان که در طلب کسی برای تسکین می گردند.

انگار آسمانبا آنها هم آواز شده و از هم گریستن  را شروع کرده است زیر باران می استم تا شاید قطرات آن بر تن خسته ام و بی جانم بنشیند و من را آرام کند.

آما کدام آرامش ؟ من آرامش دستانی را می خواهم که گرمابخش وجود سرد یخ زده ام بود

خیلی وقت است که با دنیای تاریک و تنهای خود کنار آمده ام و آنرا پذیرفته ام.

من از دنیا و خیلی چیزهادست کشیده ام ولی هرگزنمی توانم از تو دست بکشم.

دنیای من , هستی من , آرامش من, تو را فریاد می زنند.