گاهي دلم مي گيرد

از آدم هايي كه در پس نگاه سردشان  با لبخندي گرم

فريبت مي دهند

دلم مي گيرد از خورشيدي كه گرم نمي كند

و نوري كه تاريكي مي دهد

ازكلماتي كه چون شيريني افسانه ها فريبت مي دهند

دلم مي گيرد

از سردي چندش آور دستي كه دستت را مي فشارد

و نگاهي كه به توست و هيچ وقت تو را نمي بيند

از دوستي كه برايت

هديه

دو بال براي پريدن مي آورد

و بعد  

پرواز را با منفور ترين كلمات دنيا معني مي كند

گاهي حتي

 از خودم هم دلم مي گيرد...